Sene 1995
üniversite 2.sınıftayım
ilk sene, yurt için yedek kontenjana düşüp, birkaç ay öğrenci evlerinde sürttükten sonra, kampüs yurduna yerleşmiştim.
fakülteden arkadaşım Mustafa ve Serdar ile aynı odada kalıyoruz.
gündüz okulda, akşam yurtta, yemekte, cafede, hep birlikteyiz.
Mustafa ve ben, istanbul'dan geliyoruz.
Serdar aslen G.antep'li, ama Adana'da oturuyor.
Kaderin bana sunduğu en güzel şeylerden biri, beni bu insanlarla konya'da buluşturması
Serdar bonkörlükte sınır tanımayan birisiydi
paranın bankamatiğe düşmesiyle bitmesi birkaç günü geçmezdi
ben ondan biraz daha halliceydim
ama Mustafa teknik-taktik açıdan bizden farklıydı
biz toplu hücum toplu defans oynarken, o 4-4-2'den vazgeçmezdi.
cüzdanının bir köşesinde her zaman bir şeyler bulunurdu.
3,5 lira küçük paralar istersen vermez, "paran yoksa al şu 50 kağıdı dursun" derdi
bilirdi ki, küçükler geri dönmez, ama 50 liranın üstüne yatmazlar nasılsa...seni çakal Mustafa seni...
Neyse,
günlerden bir gün haftasonu, dışarıda da bir ayaz var ki sormayın, Konya'yı bilenler ne demek istediğimi anlar
üçümüzde de para yok...Mustafa'ya yükleniyoruz.
-"oğlum Mustafa, varsa paran çıkar, çarşıya gidip okey falan oynayalım bizim çocuklarla"
- vallahi yok kankalar
- oğlum sende kesin vardır birşeyler
Mustafa yemin billah etti, ser verdi sır vermedi yok dedi.
O zaman hafta sonunu elimiz mahkum yurtta geçiricez.
herkes ceplerindeki üç-beş kuruşu ortaya döktü.
hesapladık, geç uyanıp kahvaltıyla öğle yemeğini birleştirirsek, akşam da hafif birşeyler atıştırırsak haftasonunu kurtarabilicez
ama başka bir sorun daha var, üçümüz de sigara içiyoruz ve Mustafa'nın yarım paket sigarasından başka sigaramız yok
-"oğlum az içeriz, bir sigarayı 3 kişi turlarız" falan diye çözümler üretiyoruz.
bildiğiniz kağıt üzerinde strateji çiziyoruz yani.
Neyse, cumartesi gününü bir şekilde kurtardık, yemek konusunda plan kusursuz işliyordu ama sigara da çuvalladık.
Serdar'la ranzanın üstünde pişti oynarken :
-Mustafa, ateşlesene ordan bir sigara
-İdareli olalım hacılar, sigara biterse şapa otururuz
- yahu boşver hacı, tamam bundan sonra idareli gideriz, sen gönder birer tane
2 saat sonra yine aynı tarz muhabbetler derken, sigaranın dibi göründü.
Pazar günü akşamüstü civarı, sigara yok, ne yapalım edelim derken, tekrar son paraları ortaya döktük.
durum şöyle, eğer kampüsten şehre minibüsle gidersek, sigara alacak para kalmıyor.
ama 15 km yolu yürüyerek gidip gelirsek sigara alabiliyoruz.
yürür müyüz? yürürüz tabi.
Serdar üşengeç bir tip, soğuğu da hiç sevmez, Adanalı ne de olsa.
-oğlum siz gidin gelin lan işte falan dedi ama kurtulamadı
kampüsten çıktık şehre doğru yürüyoruz, hava soğuk.
biraz otostop falan denedik, ama üç tane zirzop için kimse durmadı doğal olarak
neyse, uzun ve maceralı bir yürüyüşten sonra, şehir sınırlarından girdik ve bir markete daldık.
-selamünaleyküm
-aleykümselam gençler
-maltepe varmı abi
-var
Mustafa bizi dürttü, "baba biz maltepe yerine iki paket birinci alsak daha iyi değil mi?"
ooo baba müthiş adamsın yaa...helal olsun
-sen bize iki paket birinci ver abi
-.....
sigaraları montların cebine koyduk ama şimdi o yol geri nasıl yürünecek, hava karanlık, ayaz öküz bağırtan cinsten, bacaklarda derman kalmadı
geçtik yolun karşısına birisi durana kadar otostop yapmaya karar verdik,
yarım saate yakın bir bekleyişten sonra, bir traktör durdu
-nireye rafıklar ?
-kampüse dayı
-atlayın da götürüviriyim (tonlamalar haricinde, aynen okunduğu şekil)
buna da şükür diyerek traktörün römorkuna atladık.
şehirden uzaklaştıkça ayaz bizi iyice tokatlamaya başladı
kafamı montun içine doğru soktum, kaplumbağa gibiyiz yeminle.
ben böyle bir soğuk görmedim
Neyse dayı bizi kampüsün önüne bıraktı
römorktan atladık
Mustafanın burnu açık maviye, Serdarın burnu koyu maviye dönüşmüştü, kendi burnumu bilmiyorum, göremedim.
Nihayet yurda girdik, kapıdaki bekçi kazım abi," bu ne hal lan hödükler " diyerek bir kahkaha attı.
Odaya girdik, 10 dk buzlarımzı çözdük.
sonra vurduk birincilerin dibine. nasıl olsa 2 paket var.
yalnız, filtresiz olduğu için ağzımıza gelen tütünleri, kovboy gibi tükürüyoruz.
millet, bizi görünce "manyak mısınız lan, içilir mi o " falan diye dalga konusu olduk.
rezilliğimiz, salı günü, serdarın bankamatiğinin yeşillenmesiyle nihayet buldu.
Sene 2014
Geçen Serdar'la telefonda konuşurken yad ettik bu anımzı, rezillik diz boyuydu,
ama bugün bizleri tebessüm ettirerek hatırlayacağımız bir anımızın vücut bulduğunu o zaman bilemezdik.
iyi ki de yaşamışız o günleri....
Şimdi sana soruyorum Mustafa!!!
aradan yıllar geçti, her ne olduysa oldu
ulan doğru söyle, zulada birşeyler vardı değil mi?
))
bize o rezilliği boşuna yaşattın değil mi ?
o traktörün römorkunda, bizi boşuna ayazda buz kestirdin değil mi?
oğlum donarak ölüyorduk lan az kalsın
Söyle Mustafa?
söz darılmaca, kırılmaca, gücenmece yok
o zaman değil belki ama, şimdi anlarım seni
yine kankayız, yine canımsın, yine ciğerimsin
söyle hadi, utanma...seni gidi seni....
