Konu: Uyuyor numarası yaparken duyduklarım

[(Gizli Üye)]

Geçenlerde annem, babam, eşim ve ben akraba ziyaretine gittik.
Maksat 90 yaşındaki dedemi ziyaret etmek. Neyse eve bir girdik ki; baba tarafından tüm sülale neredeyse orada.
Ortalık, haladan amcadan kuzenden geçilmiyor. Resepsiyonda hazır bulunan tüm ahalinin elini öpme, öpüşme, selamlaşma faslından sonra kıçımızı koltuğa koymamız yaklaşık 10 dk falan sürdü sanırım. En son gelmiş olmanın dayanılmaz hafifliği işte.

Neyse, nedenini çözemediğim ama her daim sinir sistemimi taciz eden "eee nasılsınız? işler nasıl? daha daha nasılsınız?" gibi zorlama sorulardan sonra, ne yapsam da kendimi biraz izole etsem diye düşünmeye başladım. Benim biraz işim var deyip dışarı çıksam olmaz, zira bir bahane uydurup millete anlatana kadar boncuk boncuk terlersin animallah.
Derken oturduğum köşe koltuğun üzerinde bana bir uyku bastırdı. Gözlerimi açamıyorum o denli. Ben koltuğa biraz daha yayılarak uyuma pozisyonuna geçtim. Son kontrolleri de yaptıktan sonra uçuş için herşey hazır. Dalmışım. biri gelip üşümesin diye üzerime pike tarzı birşey örttü. Ağustosun sıcağında üzerimi örtmek neyse artık. Neyse bu sadistçe davranışı da büyüklerimizin koruma içgüdüsüne bağlayıp, anlayışla karşıladıktan ancak bu hareket benim uykumu kaçırdı. Ne olduysa ondan sonra oldu.

Ben uyandım ama, uyuyormuş gibi numara yapmaya devam ettim. Arada bir tek gözümü hafifçe aralayıp ortamı gözetliyor, sonra tekrar kapatıyorum. Tam bir timsah soğukkanlılığındayım. Birden içeriye yaklaşık 100 kiloluk 50 yaşlarında bir ablamız içeri girdi. Üst katta oturan komşuymuş. Sesi duyup gelmiş. Böyle de hassas (!) bir ablamız.
Ordan burdan derken, ablamızın radarları bana takıldı. O andan sonra yattığım yerden fırlayıp ablamızın gırtlağına sarılmamak için kendimi zor tuttum.
Diyaloglar şu şekilde gelişti:

Abla  : Şu uyuyan kim?
Halam  : Yeğenim, abimin oğlu.
(babama dönerek)  : sizin mi ? (halama inanmadı babamdan teyit alıyor)
Babam  : evet, benim oğlum.
Abla  : Niye uyuyor ? hasta falan mı? (sanki sadece hastalar uyur)
Halam  : yooo, öyle uyuyakaldı işte.
Abla  : Evli mi?
Babam  : evet.
Abla  : Çocuğu nerede hani? (sanki evlilik cüzdanıyla beraber çocuk da veriyorlar)
halam : Daha çocuğu yok hehehe.
babam : hehehehehe
Abla : Niye, sorun hangisinde ? (İşte uçuş takımlarımı kuşanıp, kadına kamikaze dalışı yapmaya karar verdiğim an.)
Annem : Yaa ne sorunu, şimdilik düşünmüyorlar demek ki.
halam : Aslında ellerini çabuk tutmaları lazım, yaşları geçiyor. ( yapma hala...)
annem : Biz de söylüyoruz ama...( anneeee...oyuna gelme)
babam : Ben de isterim tabii bir torun sahibi olmak. (baba, aramızda konuşsak bunları)
Abla : yoook...olmaz. şimdiya okullu çocukları olması lazım idi.Benim torunlar okula başladı. çok geç kalmış çook. (allahım sen bana sabır ver.)
Halam  : Öyle tabii...
Annem : ...........
Babam : ......
Amcam: ....
Eniştem :..
Dedem : .

Bak güzel ablacım, biliyorum bu satırlarımı okumayacaksın ama, sen benim için dış kapının, hatta apartman bahçe kapısının, hatta edirnekapının, sol mandalı bile değilsin. Sen git torununla torbanla ilgilen, onları göbeğinin üzerinde kampa al, antrenman yaptır, maça hazırla. Kocanın yemeğini hazırla, eğer çoraplarını çıkarıp kanepenin oraya atarsa, bir kalça darbesiyle herifi taca at. Tribünler seni ayakta alkışlasın. Hepsine hakkın var, ama sana ne ulan benim cocuğumdan? Ne zaman istersem o zaman yaparım, istemezsem yapmam? anladın mı göbekli ve bıyıklı teyze. sen insanı hayattan soğutan o çırtlak sesinle, millete ayar verme hakkını nerden buluyorsun söyler misin? Seninle bir ay geçirsem adamı mezara sokarsın yemin ederim.

Sizleri de unutmadım anne, baba, hala, amca..vs. Şimdi gelin dizilin önüme. Yahu sese duyarlı bir mahlukat geldi, oğlunuzun/yeğeninizin, yani canınızın ciğerinizin en hassas bölgesine, yan çapraz bağlarına yatarak tabanla müdahele etti. biriniz de çıkıp düdüğü çalmadınız?
Yok muydu aranızda bu sert müdahaleye kırmızı kartını çıkarıp sahanın dışına atıcak bir yürekli?
hadi kırmızıyı geçtim, bir sarı kartla en azından sesini kesebilecek bir babayiğit ?
Yuhh be hepinize.

sonra ben birden yattığım yerden doğrulup, sanki yeni uyanmış gibi etrafıma bakınmaya başladım. Bir anda herkes bana dönüp 32 dişini bana gösterdi. Ablamızda denedi bunu ama olmadı, çünkü 3 tane dişi vardı. Hepsi suçunu biliyor, suç işemiş haylaz çocuk gülümsemeleri bunlar, benden kaçmaz.
Sonra ablamız birden müsaade isteyerek (bak misaade istemeyi de biliyor, böyle de entelektüel yani) vsürekli vibrasyon halindeki göbeği önde, ablamız arkada olay mahallinden uzaklaştı.
Sinirim bozuk, gidip bir sigara içeyim dedim. Tam dışarı çıkacakken önünden geçtiğim mutfağa gözüm ilişti.
O da ne ..."KAVURMAAA".
sigara içmekten vazgeçip tekrar içeri girdim ve kavurmayı mideye indirerek bir güzel karnımı doyurdum.

son bir not: anne, baba, hala, amca..vs hepinizi çok seviyorum.

[(Gizli Üye)]

Ender bey geçmiş olsun. Bu teyzelerden her yerde var hatta her metre karede(sanki özenle yerleştirilmiş gibi) . Millet olarak üstümüze vazife olmayan işlere bulaşmaya bayılıyoruz ve ne yazık ki bu tarz insanların oltasına sevdiklerimizde takılıyor(sanki tersleseler bu teyzeler ahirette yakamıza yapıştıracakmış gibi).

Velhasılı Ender bey yediğiniz kavurma bal şeker olsun, bu teyzelerde Allahından bulsun.

[(Gizli Üye)]

Ona neymiş evlenip evlenmemeniz ya da çocuk meselesi.Nufusuna mı alcan deseydiniz. Sırf bu konuda değil her konuda böyleler. İnsanların genetikleri böyle çünkü. Boş beyinlerle anca eleştirmeyi bilirler.Anca sivri sinek gibi vızır vızır ederler.Kendisinden olmayanı,kendisinin sahip olamadığı şeyi hiç bir bilgi sahibi olmadan körü körüne eleştirirler.Böyle insanlardan benim etrafımda da çok var.Yorum yapmadan önce kendilerini biraz gözden geçirirlerse daha iyi olur.
Böyle yorum yapıp da canınızı sıkmaya çalışan kim ise kafanıza takmayın hırs yapmayın.Onun seviyesine düşmeyin. 

" Edepsize laf anlatılmaz,sokulur. "   

[(Gizli Üye)]

Ben olsam numara yapmayı bırakır;  "sen kimsin ulan?" diye çıkışırdım.

[(Gizli Üye)]

aynı teyze tipi 14 yaşında evlenmiştir benim gibi yaş 28 de hala evlenememiş biri görünce acır gibi bakar. tutmuyorum artık , çünkü içime atmaktan sinir hastası etti hayat beni   sövüyorum, valla...

[(Gizli Üye)]

Yazılanlar sonucunda çok da olasılık vermiyorum aslında ama yazdıklarınızın google aramalarında çıktığını hatırlatmak isterim yine de

[(Gizli Üye)]

İlahi!!! Çok güldüm valla.

[(Gizli Üye)]

Yazılanlar sonucunda çok da olasılık vermiyorum aslında ama yazdıklarınızın google aramalarında çıktığını hatırlatmak isterim yine de

Neeeeee googleinde mi teyzesi gelmiş ! Hay allah.....

[(Gizli Üye)]

birde soyle birsey var benimde sinirimi son zamanlarda bu bozuyor , , hadi oglum 2. cocugu nezaman yapicaksiniz bak kardes lazim buna , yahu sanane ? senmi vericeksin 2. cocugun riskini ? bakalim benim ekonomik durumum buna hazirmi ? piskolojim buna hazirmi ? cocugum zorlu bir cocuk , 2. cisini dusunmuyorum , benim ve esimin sinirleri yipranmis  , kimse bunu dusunmuyor ! sanki coxugu ismarlayip gidip hastaneden aliyoruz hazir buyutulmus bakilmis olarak

[(Gizli Üye)]

Kalkar size mi dustu  bunu dusunmek derdim , insanlar bos bos konusuyor

[(Gizli Üye)]

Bizim kültürümüz, aile yapımız, sosyal yapımız maalesef böyle.
Farzı misal, İsveçli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelseydik bunlar olmazdı.
Bu benim yazdıklarım olası sahnelerden sadece biri.

Ben 37 yaşındayım. 34 yaşımda evlendim. 28 yaşıma kadar bana kimse ilişmedi. 28.yaş günümü kutladığım anda, start verildi ve bana topyekün artık evlenmelisin baskısı yapılmaya başlandı. Sanki vahiy geldi bizimkilere. Baskıyı yapanlar arasında kimler yok ki...
Anne-babayı bir yere kadar anlayabiliyorum, zira çocuklarının bir yuva kurmasını istiyorlar, onlar açısından bu çok mutluluk verici bir olay. Eyvallah.
Ama bundan gayrısı, amca, hala, teyze, dayı...vs dahil olmak üzere, size ne yahu.
Mahallede alt komşu, üst komşu, yan apartman, çaprazdaki, annemin gün arkadaşları herkes benim evlenmemiş olmama takmıştı.
Evde bütün muhabbetler dönüp dolaşıp benim evliliğe geliyordu.
babamla Fenerbahçe-Galatasaray maçını yorumlarken, nasıl bir bağlantıyla konuyu benim evliliğe getirirdi ben bile anlamazdım.
Eve gelen misafirlerin en ilgilendiği konu benim ne zaman evleneceğimdi,
uzun uzun tartışırlardı bizimkilerle.
Bizimkiler ise, önüne gelene "bizim oğlana bi kız bulun yahu" diye sipariş geçiyordu.
Ne kadar dil döktüysem dinletemedim. "Anne, baba yapmayın etmeyin, evlilik kurumu bul bir tane at imzayı olayı değil" diye kaç defa anlattım.
Yok...
Artık eve misafir geleceği zaman evden kaçar oldum, misafirliğe gitmekten tırsar oldum, hele bayram ziyaretleri, aman allahım, benim için kabusa dönüşmüştü. Düşünsenize, 15-20 kişilik bir topluluğun içinde konu seni evliliğin. Herkese kem küm birşeyler açıklamaya mecbur kalmak. Bir de yaşıtlarımı emsal göstererek bir yüzüme tükürmedikleri kalır bazen. Yok efendim falancanın oğlu da evlenmiş, falancanın çocuğu bile olmuş, bir ben kalmışım falan filan. Yemin ediyorum bir ara evi bucağı terkedesim geldi. İyi bir iş buldum bahanesiyle başka bir şehre yerleşmeyi bile düşündüm(İzmir'e). O denli sıkılmıştım bu saçma sapan şeylerle mücadele etmekten. Neyse, daha sonra hayatımıza birisi girdi, evlendik ve herkesi geceleri uykusuz bırakan bu dertten kurtardık. Evet, bunca sene evlenmeyip sizleri dert sahibi yaptığım, uykusuz bıraktığım için tanıdık tanımadık tüm mahalle eşrafından özür diliyorum.

Neyse, tam dertler bitti, artık kurtulduk haydi tüm eller havaya derken, pusuya yatmış ahali tekrar baskına başladı. Şimdi de herkesin derdi çocuk.
Yani çocuğu olacak olan benim, ama bunun tasası milletin. Aramızda bunlardan müzdarip olmayan, bunları yaşamamış olan çok nadirdir. Şu anda başında bu belayla dolaşan bile vardır. Allah yardımcımız olsun ne diyeyim.

[(Gizli Üye)]

Bizim kültürümüz, aile yapımız, sosyal yapımız maalesef böyle.
Farzı misal, İsveçli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelseydik bunlar olmazdı.
Bu benim yazdıklarım olası sahnelerden sadece biri.

Ben 37 yaşındayım. 34 yaşımda evlendim. 28 yaşıma kadar bana kimse ilişmedi. 28.yaş günümü kutladığım anda, start verildi ve bana topyekün artık evlenmelisin baskısı yapılmaya başlandı. Sanki vahiy geldi bizimkilere. Baskıyı yapanlar arasında kimler yok ki...
Anne-babayı bir yere kadar anlayabiliyorum, zira çocuklarının bir yuva kurmasını istiyorlar, onlar açısından bu çok mutluluk verici bir olay. Eyvallah.
Ama bundan gayrısı, amca, hala, teyze, dayı...vs dahil olmak üzere, size ne yahu.
Mahallede alt komşu, üst komşu, yan apartman, çaprazdaki, annemin gün arkadaşları herkes benim evlenmemiş olmama takmıştı.
Evde bütün muhabbetler dönüp dolaşıp benim evliliğe geliyordu.
babamla Fenerbahçe-Galatasaray maçını yorumlarken, nasıl bir bağlantıyla konuyu benim evliliğe getirirdi ben bile anlamazdım.
Eve gelen misafirlerin en ilgilendiği konu benim ne zaman evleneceğimdi,
uzun uzun tartışırlardı bizimkilerle.
Bizimkiler ise, önüne gelene "bizim oğlana bi kız bulun yahu" diye sipariş geçiyordu.
Ne kadar dil döktüysem dinletemedim. "Anne, baba yapmayın etmeyin, evlilik kurumu bul bir tane at imzayı olayı değil" diye kaç defa anlattım.
Yok...
Artık eve misafir geleceği zaman evden kaçar oldum, misafirliğe gitmekten tırsar oldum, hele bayram ziyaretleri, aman allahım, benim için kabusa dönüşmüştü. Düşünsenize, 15-20 kişilik bir topluluğun içinde konu seni evliliğin. Herkese kem küm birşeyler açıklamaya mecbur kalmak. Bir de yaşıtlarımı emsal göstererek bir yüzüme tükürmedikleri kalır bazen. Yok efendim falancanın oğlu da evlenmiş, falancanın çocuğu bile olmuş, bir ben kalmışım falan filan. Yemin ediyorum bir ara evi bucağı terkedesim geldi. İyi bir iş buldum bahanesiyle başka bir şehre yerleşmeyi bile düşündüm(İzmir'e). O denli sıkılmıştım bu saçma sapan şeylerle mücadele etmekten. Neyse, daha sonra hayatımıza birisi girdi, evlendik ve herkesi geceleri uykusuz bırakan bu dertten kurtardık. Evet, bunca sene evlenmeyip sizleri dert sahibi yaptığım, uykusuz bıraktığım için tanıdık tanımadık tüm mahalle eşrafından özür diliyorum.

Neyse, tam dertler bitti, artık kurtulduk haydi tüm eller havaya derken, pusuya yatmış ahali tekrar baskına başladı. Şimdi de herkesin derdi çocuk.
Yani çocuğu olacak olan benim, ama bunun tasası milletin. Aramızda bunlardan müzdarip olmayan, bunları yaşamamış olan çok nadirdir. Şu anda başında bu belayla dolaşan bile vardır. Allah yardımcımız olsun ne diyeyim.

Çok hoş bir anlatım olmuş. Ancak İsveçlilerin de derdi vardır. Belki köpeklerinin tüyleri ile başları derttedir ya da ülkelerinin hızla artan yaşlı nüfusu ya da aile düzenleri ya da düzensizlikleri veya yalnızlıkları olabilir.

Not. Videoyu izlemek isteyenler 3. dk dan sonra izlemeleri tavsiye edilir.
Mesaj Birleştirildi: Eylül 09, 2014, 09:55:19Tayfun Talipoğlu Güldür Güldür 24.Bölüm 17 Nisan

[(Gizli Üye)]

ya ender bey birde çocuk olaydı iyiydi:)))

hakkınızı helal edin hem güldüm hem düşündüm:)))traji komik olaya:))

[(Gizli Üye)]

ya ender bey birde çocuk olaydı iyiydi:)))

hakkınızı helal edin hem güldüm hem düşündüm:)))traji komik olaya:))

Helal olsun, ne demek:)))

[(Gizli Üye)]

Özel hayat diye bir şey var herkes kendi hayatını kurmuş kime ne yahu ?

[(Gizli Üye)]

Ender beyin bu hoş anlatımlarına karşılık her iki başlığında da şiddet içeren yorumlar yazmak bana düşüyor ama olsun....

Teyzeye de kafa göz dalardım sanırım