Konu: Acizlik

[(Gizli Üye)]

  Selam.
 Neler size aciz bir durumda kaldığınızı düşündürür, hissettirir? Aciz kaldığınız ve aklınıza gelen bir anınız var mı? Aciz kaldığınızda ne yaparsınız? Aciz kaldığınız halde daha sonra herşeyin sizin istediğiniz gibi olduğu oldu mu hiç? Aciz duruma düşmemek için neler yaparsınız, yoksa bile bile bu duruma düşermisiniz?

[(Gizli Üye)]

Hakan, bu başlığın sonu meyhanede biter

[(Gizli Üye)]

Hakan, bu başlığın sonu meyhanede biter

+1

[(Gizli Üye)]

"Ölüm"

[(Gizli Üye)]

bak yine yazıyorum herşey heryerde herkese anlatılmaz....

ama iki başlıkta da dertlerimi depreştirdiniz hakan bey ceza olarak istanbula geldiğimde tüm dertlerimi dinleyeceksiniz...

[(Gizli Üye)]

Seven kimse daima acizdir.

[(Gizli Üye)]

  İnanmıyorum, bu kadar mı doğru yaklaşımlar olur. 

Kesinlikle bu konular herkesi efkarlandırabilir eğer hisler buna izin veriyorsa. Kemal abi'nin yaklaşımına hiçbirşey diyemeyeceğim, kendisi (bunu söylemek haddime değil) zaten herşeyin farkında bir insan bence.

 Hande hanım, seve seve, siz yeterki isteyin. Paylaşamamanın ne kadar kötü birşey olduğunu kendi adıma çok iyi bilirim, hatta paylaşmak bence sadece anlamak değil, hissetmektirde. Üzdü isem de özürlerimi kabul edin, ben sadece hepimizin hayatlarını etkileyen ve derinlerde kalmış bazı yaşanmışlıkları, hisleri yaymaya ve en azından bizdeki olumsuz etkilerini hafifletmeye yolunda çaba sarfediyorum.

[(Gizli Üye)]

Şampiyon olamadık.Bursa oldu, aciz kaldım,aciz kaldık,yıkıldık.Of ulen of.Yaktın bizi Fener.

[(Gizli Üye)]

En bilinen iki uç acizlik 
1. bebekliğimiz
2. ve iyice yaşlandığımızda

[(Gizli Üye)]

Allah kimseyi taşıyamayacağı yükle imtihan etmesin hele ki evladıyla...

[(Gizli Üye)]

Acizlik göçük altında kalan 30 vatandaşımıza ulaşamamak...Allah rahmet eylesin   

[(Gizli Üye)]

Seven kimse daima acizdir.

bence ötesi var, insanoğlu daima acizdir...

Allah kimseyi taşıyamayacağı yükle imtihan etmesin hele ki evladıyla...

+1
Allah hepimizin yar ve yardımcısı olsun...

[(Gizli Üye)]

size gerçek bir acizlikten bahsedeyim...

göreve başladığımda gelen bir hastaydı... daha önce de tüberküloz tedavisi almıştı bu açılan 3. belkide 4. dosyasıydı.... tüberküloz tedaviye riayet edilirse şifa bulan bir hastalık ama bu hasta defalarca başlanılan tedaviyi yarım bırakıp kaçtığı için artık başlangıç tedavisinde kullanılan ilaçlar etkisini yitirmeye başlamıştı....

buna dirençli tüberküloz diyoruz yani hastalığı oluşturan mikroplar ilaca direnç geliştiriyor... en kötüsü de bu zaten....

hastaya daha zor ve daha da uzun sürece tedaviyi başladık... tek göz odada belki 20 kişi yaşıyorlardı... hurdacılıkla şununla bununla geçiniyorlardı... bu dönemde 2 oğluna ve 1 kızına da hastalık tanısı konuldu ve tedavi başlandı...

defalarca anlatmamıza rağmen bu mühim tedaviyi de aksattı ve netice de tedaviyi bıraktı her defasında birkaç ay sonra daha düşkün bir vaziyette başvuruyordu ve en sonunda beklenen oldu mikroplar tüm ilaçlara dirençli hale gelmişti durumu çok çok kötüydü ve her nefes alış verişinde bulunduğu yere o dirençli mikroplardan milyonlarca saçar olmuştu...

bakanlığı daire başkanlığını aradım hocalarıma yalvardım... hastaneye yatırıldı almanyadan ilaç geldi... ama artık çok geçti...

birgün öğrendim vefat ettiğini eşini aradım geldi o ağladı ben ağladım....

tüm bunları yaşarken türkiyede hocalardan oluşan tüberküloz bilim kurulundan dünya sağlık örgütünün önerisi olan DOTS diye adlandırılan yöntemi öğrendim (merak edenlere açıklarım ama google dan öğrenebilirsiniz)...

birileri bunu başarmışsa bende başarırım diyerek çıktım ortaya birkaç yıl içinde ekibimle birlikte laboratuvar kurduk araç istedik ve yöntemi ilde oturtmayı başardık....

işte asıl acizliğim ondan sonra başladı hiç kimse destek olmadı.hatta baltalandık... bizi ordan oraya geçici göreve gönderip durdular.

çok direndim ama olmadı bıraktım ipin ucunu tayin dilekçesi verdim ve ayrıldım....

donkişotluktan vazgeçmek acizliğimin bir göstergesidir.

[(Gizli Üye)]

kul olmak acizliktir, en başta...

[(Gizli Üye)]

  Üzücü.
 Sizde biliyorsunuz ki, herşey, her zaman, her yerde anlatılmaz. Ama bunu anlatmanız bence çok güzel olmuş. Tabi ben burada pek acizlik göremedim, en azından sizin açınızda. Daha çok ne yaptığının farkında dahi olamayan, sınırlı düşünceye sahip insanlar, onların hataları ve doğruyu yapma konusunda didinen, ileri görüşlülere ket vuranları gördüm. Böyleleri, doğruyu yapmaya engel olmamalı, en azından o yolda çabalamaya.

 Tüberküloz, bir dönem gerçekleştirilen düzenli aşılamalar ile (BCG, Verem aşısı)toplumda gerçeken büyük oranda azalmıştı. Hatta ortadan kalkma durumuna gelmişti. Sanırım o program durduruldu (zaten bebeklerde düzenlenen bir programdı bildiğim kadarı ile), etkileride şimdilerde ortaya çıkmaya başladı ve büyük ihtimalle daha da dirençli olarak.


 Kul olarak aciz olmak birazda bizim insiyatifimizde bir durum bence. Aklı kullanmak, bu yolda çok önemli. Tabi hiçkimseye güvenmeyip güven acizliğine girmemek mi, yoksa bu kozu güvenebilirim dediklerimizin eline vermek mi?

[(Gizli Üye)]

 Kul olarak aciz olmak birazda bizim insiyatifimizde bir durum bence. Aklı kullanmak, bu yolda çok önemli. Tabi hiçkimseye güvenmeyip güven acizliğine girmemek mi, yoksa bu kozu güvenebilirim dediklerimizin eline vermek mi?

 6 yıl önce annemi doktora götürdüğümüzde ZEHİRLİ GUATR (Hipertiroidizm) teşhisi kondu.Teşhisi koyan doktor 55-60 yaşlarında, annem ise 80 yaşındaydı. Doktor annemin yaşlılığı nedeniyle cerrahi müdahale yapılamıyacağını, ilaçların da pek faydası olmıyacağını belirtti. Peki bu durumda ne yapmamız gerektiğini sorduğumuzda aynen ''gittiği yere kadar gidecek'' cevabını verdi.
 Hemen detaylı araştırmalar yaptık ve bu hastalığın tedavisinin Cerrahpaşa Hastanesi Nükleer Tıp Merkezinde atom tedavisiyle mümkün olduğunu öğrendik. 3 dakikalık bir tedavi ile annem hayata döndü.Şu anda ilaçlarını alıyor ve gerekli kontrollerine giderek sıhhatli bir şekilde yaşıyor.
 Eğer biz yenilikleri takip etmeyen o doktora inansaydık ve araştırma yapmasaydık annemi şimdi kaybetmiş olacaktık.Ve kul olarak aciz olmak bizim insiyatifimizde olacaktı.Eğer bu kozu güvenerek o doktorun eline verseydik istemeden de aciz duruma düşecektik.Dediğiniz gibi aklı kullanmak çok yerde insanı acizlikten kurtarabilir.
 İşin en acı tarafını da belirtmeden geçmek istemiyorum.Her meslek yenilik takibini gerektirir.Ancak tıp mesleği insan hayatının devamlılığı için her an yeniliklerin takibine mecburdur.Ne yazık ki, bu doktorumuzun 50 yıla yakın bir zamandır uygulanan bu atom tedavisinden haberinin olmaması çok düşündürücü ve güven vermeyen aciz bir durumudur.
 

[(Gizli Üye)]

kul olmak acizliktir, en başta...

Bu görüşe katılıyorum ama Hakan'ın sorusunun cevabı değil aslında. Benim örneğim de sağlıkla ilgili aslında. Her böbrek taşı düşürdüğümde kendi acizliğimin farkına varırım. Aslında acizliklerimizi bilirsek kendimizi biliriz diye düşünüyorum.

[(Gizli Üye)]

Nezle olduğumda, " marsa araç yolluyoruz, nezleyi bitiremiyoruz" diyorum .

  6 yıl önce annemi doktora götürdüğümüzde ZEHİRLİ GUATR (Hipertiroidizm) teşhisi kondu.Teşhisi koyan doktor 55-60 yaşlarında, annem ise 80 yaşındaydı. Doktor annemin yaşlılığı nedeniyle cerrahi müdahale yapılamıyacağını, ilaçların da pek faydası olmıyacağını belirtti. Peki bu durumda ne yapmamız gerektiğini sorduğumuzda aynen ''gittiği yere kadar gidecek'' cevabını verdi.
 Hemen detaylı araştırmalar yaptık ve bu hastalığın tedavisinin Cerrahpaşa Hastanesi Nükleer Tıp Merkezinde atom tedavisiyle mümkün olduğunu öğrendik. 3 dakikalık bir tedavi ile annem hayata döndü.Şu anda ilaçlarını alıyor ve gerekli kontrollerine giderek sıhhatli bir şekilde yaşıyor.
 Eğer biz yenilikleri takip etmeyen o doktora inansaydık ve araştırma yapmasaydık annemi şimdi kaybetmiş olacaktık.Ve kul olarak aciz olmak bizim insiyatifimizde olacaktı.Eğer bu kozu güvenerek o doktorun eline verseydik istemeden de acil duruma düşecektik.Dediğiniz gibi aklı kullanmak çok yerde insanı acizlikten kurtarabilir.
 İşin en acı tarafını da belirtmeden geçmek istemiyorum.Her meslek yenilik takibini gerektirir.Ancak tıp mesleği insan hayatının devamlılığı için her an yeniliklerin takibine mecburdur.Ne yazık ki, bu doktorumuzun 50 yıla yakın bir zamandır uygulanan bu atom tedavisinden haberinin olmaması çok düşündürücü ve güven vermeyen aciz bir durumudur.
 

Diğer yaratıklardan tek farkımız "akıl". onuda kullanmadıktan sonra onlardanda aşağıya düşüyoruz açıkçası.

Afedersiniz bir ineği ele alalım. Geçmiş zaman derdi yok. Gelecek ve istikbal derdi yok. Anı yaşıyor, leziz otları ve yemleri bir güzel mideye indiriyor.
Afedersiniz aklını kullanmayan insanı ele alalım. Geçmiş dertlerinden sürekli yakınıyor. Hatırladıkça ah edip dövünüyor. Gelecek onun için bir muamma olduğu halde, hazırlık yapmaktan başka seçeneği olmadığı halde, gelecek korkusu çekiyor. Bir büyüğümüzün dediği gibi "Dövülmeden ağlıyor" Geçmiş ve gelecek derdi ile ânı da yaşamıyor zaten.

Halbuki geçmişten ders çıkarsa, gelecek için de hazırlığını yapsa, şartları ve fırsatları değerlendirse zaten sonrasına insanın müdahalesi mümkün değil. Musibette, rızıkta gelecekse kaçılmıyor malesef .

Bütün gün evde oturup "ben tevekkül ettim, kaderim neyse çekerim." diyerek olmaz tabi . Şartları ve fırsatları akıllıca kullanmak burada şart. Sonrası mecburen tevekkül .

Bir deneyde, kendisini şanlı hisseden insanların karşısınıa çıkan fırsatları değerlendirebilen insanlar olduğu anlaşılmış. Akıl ve irade insana seçim yapabilmesi için verilmiştir.

Allah herkese aklı ile hareket etmeyi nasib etsin. amin .

[(Gizli Üye)]

  6 yıl önce annemi doktora götürdüğümüzde ZEHİRLİ GUATR (Hipertiroidizm) teşhisi kondu.Teşhisi koyan doktor 55-60 yaşlarında, annem ise 80 yaşındaydı. Doktor annemin yaşlılığı nedeniyle cerrahi müdahale yapılamıyacağını, ilaçların da pek faydası olmıyacağını belirtti. Peki bu durumda ne yapmamız gerektiğini sorduğumuzda aynen ''gittiği yere kadar gidecek'' cevabını verdi.
 Hemen detaylı araştırmalar yaptık ve bu hastalığın tedavisinin Cerrahpaşa Hastanesi Nükleer Tıp Merkezinde atom tedavisiyle mümkün olduğunu öğrendik. 3 dakikalık bir tedavi ile annem hayata döndü.Şu anda ilaçlarını alıyor ve gerekli kontrollerine giderek sıhhatli bir şekilde yaşıyor.
 Eğer biz yenilikleri takip etmeyen o doktora inansaydık ve araştırma yapmasaydık annemi şimdi kaybetmiş olacaktık.Ve kul olarak aciz olmak bizim insiyatifimizde olacaktı.Eğer bu kozu güvenerek o doktorun eline verseydik istemeden de aciz duruma düşecektik.Dediğiniz gibi aklı kullanmak çok yerde insanı acizlikten kurtarabilir.
 İşin en acı tarafını da belirtmeden geçmek istemiyorum.Her meslek yenilik takibini gerektirir.Ancak tıp mesleği insan hayatının devamlılığı için her an yeniliklerin takibine mecburdur.Ne yazık ki, bu doktorumuzun 50 yıla yakın bir zamandır uygulanan bu atom tedavisinden haberinin olmaması çok düşündürücü ve güven vermeyen aciz bir durumudur.
 

Allah annenize hayırlı uzun ömürler versin. bir derdimiz olduğunda tabiki "biz inançlı insanlarız, buraya kadarmış" demek yerine yeryüzünde bulabileceğimiz tıp olsun, alternatif tıp olsun hertürlü imkanı araştırıp kullanmakla sorumluyuz. derdi veren Allah dermanını da verir muhakkak ama armut piş ağzıma düş olmuyor herzaman...

[(Gizli Üye)]

  Çok doğru şekilde konunuz özündeyiz bence.

 Örneğin hep denir ya; Aşkın gözü kördür; diye. Aslında bu bir hurafe değildir. Çünkü aşk ile vücudun salgıladığı bazı hormonlar (gerçi zaten bizlerin yaşadıklarını içimizde hissettirenlerde hormonlardır, korku, tedirginlik, cesaret, aşk vs.) beyindeki mantıkla ilgilenen bazı lopların deactiv olmasına yol açıyor. Bunu iyi yada kötü diye tanımlamıyorum. Bu sayede herhangi bir annenin, bir çocuğunun tehlikede olduğunu gördüğü anda herşeyi göze alıp bir anda, refleksle onu korumak, kurtarmak için hareket edebilmesini açıklayabiliriz herhalde.
 Eğer hayattaki bir çok şey, bizim için araç değilde amaç oldu ise (para, kariyer, hayaller vs.) işte o zaman o acizliğin içine kendimiz düşmüşüz demektir. Bunun sebebi, paranın, kariyerin, hayallerin yanlış şeyler olmasından değil, bizlerin onlara bakış açımız, yaklaşımımızdan kaynaklanmaktadır. Kendi hislerinizi, duygularınızı başkalarının eline vermek de, eğer bunlar anlaşılamıyorsa yine insana acizlik verebilir.
 Babam, gecede (iş de)3-4 paket sigara içerdi. Ancak eve geldiğinde 1 tane bile içmezdi, ben etkilenirim diye. Ancak bana her zaman, eğer sigara içersem onun karşısında içmemi öğütlerdi. Sigara tadlarını bilmeme rağmen hiç bir zaman kullanmadım, bunun başlıca sebebi yukarıda yazdıklarımdır, diğer sebebi ise; bağımlılık ile düşeceğim olası Aciz durumun hoşuma gitmemesiydi. Bu yüzden herhangi bir bağlılık fikri beni rahatsız eder.
 Neyse burasıda derinleşti.